Nákvæmlega svona vil ég að mín verði minnst þegar sá tími kemur að ég tölti yfir móðuna miklu. Um daginn bakaði ég svo kleinur í fyrsta skipti á ævinni. Það var ánægjulegt og heppnaðist með eindæmum vel. Pabbi sendi mér meira að segja spes sms til að óska mér til hamingju með að enginn hefði slasast, andlega eða líkamlega, í kleinusteikingarfrensíinu mikla á Cathcart Place. Um kvöldið datt ég svo dulítið íða og söng Fleet Foxes á leiðinni heim áður en ég tróð flatböku í andlitið á mér. Ég vil hér með leggja fram þá tillögu að Valþór Ásgrímsson flytji frá Ljótuborg og hreiðri um sig meðal morða og bófa hér í Edinborg. Miklu skemmtilegra að hafa hann hérna heldur en í Glasgow. Við gerðum meðal annars mjög vísindalega úttekt á hvort stúlkur væru með brauðmaga/óléttubumbu. Það var svona um það bil 90/10.
Í um það bil því allra mesta úrhelli á Bretlandseyjum í manna minnum...(eða allavega síðustu tvær vikurnar), ákváðum við E að fara í Ikea að kaupa ramma fyrir sýninguna (sem opnar eftir 5 daga). Ikea er staðsett einhvers staðar út í fjenden, skammt frá Líkbrennslu Edinborgar og Niddry sem myndi seint teljast til þess hverfis þar sem góðborgarar kjósa að búa sér heimili. En þetta heppnaðist allt saman. Við vorum ekki drepin á leiðinni en vorum hins vegar ansi köld og hrakin þegar við komum heim með 17 ramma. Og eina mottu.
Eins og þið hafið vonandi tekið eftir í samlesnum auglýsingum Rásar 1 og 2 í liðinni viku þá er yfirrituð nú komin í sambúð. Geri ég mér fyllilega ljóst að tilkynning þessi kemur til með að kremja mörg karlmannshjörtun, ekki ósvipað þeirri gífurlegu angist sem skók gjörvalla Evrópu þegar Take That tilkynntu að þeir hefðu ákveðið að hætta samstarfi. Anyways, Cathcart Place og gjörvallt Dalry/Gorgie svæðið hefur hins vegar haldið vikulanga fagnaðarhátíð, með bumbuslætti og magadansi (einnig þekkt sem bumbuskak), okkur til heiðurs sem er ósköp sætt af þeim. Íbúðin er afskaplega skemmtileg og það verður að segjast að ég er aukreitis ákaflega lukkuleg með sambýlismann minn elskulegan. Enn sem komið er hef ég sett reykskynjarann í gang tvisvar sinnum, annars vegar þegar ég var að rista brauð og hins vegar þegar ég var að baka pönnukökur. Önnur stóráföll hafa verið minniháttar, ef frá eru taldar svokallaðar 'Eldhúsdagsumræður' þar sem fram fór heiftarlegt orðaskak um hvort ísskápurinn á nýja heimilinu kæmi til með að hýsa undanrennu eða nýmjólk. Jones vann. Og er það vel.
Milli þess sem ég sörvera kaffi af alkunnum þýðlegheitum í vinnunni, dedúera ég bara brjóstahaldaralaus hér heima með rúllur í hári, filterslausan camel í annarri og buckfest flösku í hinni. Dujók. Sótti um aðra vinnu um daginn og er jafnframt að íhuga hvort doktorsnám sé eitthvað sem vert væri að huga að. Ljósmyndasýningin fer upp eftir 10 daga og við eigum ennþá töluvert eftir en ekkert sem reddast ekki 10 mínútum fyrir opnun.
Jæja. Nú er svo komið að Jones situr við tölvuna og horfir út á West Port út um gluggann sinn. Fyrir utan er nánast stöðugur straumur af fólki. Túristar, kellingahópar í gæsunarferð, gaurar með rakað hár klæddir í íþróttabuxur, reykjandi og um leið sjúgandi í sig óheyrilegt attitude. Og gott ef ein vændiskona trítlaði ekki framhjá nú rétt í þessu. Á morgun fáum við lyklana að nýju íbúðinni sem ber hið þjála nafn – Cathcart Place. Loksins náði ég að finna litla týnda sál til að taka við leigunni á herberginu mínu. Hún er frönsk og afar mikil frekja. Það mætti jafnvel ganga svo langt að segja að franskar konur fitni kannski ekki en þær eru sjúklega leiðinlegar. En svo lengi sem hún tekur herbergið mitt er mér sama. Ekki er ég að fara að búa með henni nefnilega.
Mér finnst ég vera búin að flytja alltof oft síðastliðin 10 ár. Það er eiginlega tæplega að ég nenni að telja það saman en það er gaman að segja frá því að ég hef aldrei búið lengur en ár á hverjum stað undanfarinn áratug. Tvö merki um að ég sé að verða gömul: ég verð alltaf geypilega þunn og mig er farið að langa að eiga “heima” einhversstaðar. Og væntanlega ekkert að því svosem. Svo lengi sem maður fer ekki að spýta út úr sér börnum og missa allt fler og langa til að gifta sig. Nokkuð sem er ei á dagskrá næstu...40 árin. Tók smá lagningu eftir vinnu í gær og vaknaði gríðarlega ómöguleg. Kalt, í gallabuxum (ekki gott að sofna í skinny jeans) og með heimþrá. Ég held ég þurfi að splæsa í yfirdrátt og koma í heimsókn í sumar. Þetta er ekki bara spurning um löngun heldur þörf. Hvenær eru Írskir þetta árið...?
Fyrir utan það að mér finnst ógeðslega leiðinlegt að pakka niður og ég er með krónískan brjóstsviða yfir þessari ljósmyndasýningu, er lífið afar ljúft. Signý vitleysingur kíkti í heimsókn í síðustu viku og Vallinn mætti á svæðið frá Glasvegas. Mikið gaman. Mikið grín. Ég elska hvernig sumt breytist bara aldrei.
Sóla: Eoin ætlaði svo að koma og hitta okkur seinna á... Signý: Bíddu, hver er það?? Sóla: Signý... Signý: Jaaaaaaááá *Hahahahahaha* Ég var að hugsa Owen. Sko skrifað þannig. Eða þú skilur. *Ahahahaha*
:)
Internetlaust fyrstu vikuna í nýja pleisinu. Ekki það að það komi til með að hafa áhrif á mín...mánaðarlegu bloggskrif. En bara svona svo þið vitið af því. Alltílæitakkogbless!
Ég ætla ekki einu sinni að byrja að tala um kosningar, pólitík, biturleika, vinstri, hægri, kynhneigð þingmanna eða fyllerí. Djöfull agalega er ég með mikið ofnæmi fyrir þessu. Það gerir mig leiða að hugsa til þess að vort fagra föðurland er litlu skárra en Zimbabwe og það sem gerir mig ennþá sorgmæddari er að pólitískt minni íslensku þjóðarinnar er minna en that of a goldfish. Það gildir einu við hvaða bókstaf fólk kennir sig. Það vellur sami niðurgangurinn upp úr og niður úr þessu fólki og öll sannfæring og loforð eru svo á bak og burt um leið og það eygir ráðherrastól. Nenni þessu ekki.
En tölum um mig. Það er skemmtilegra. Tölum um það að meðleigjandi minn hefur fengið fleiri gesti til sín í þessari viku. Þeir drukku bjórinn minn, menguðu íbúðina af strákalykt (pizzu/táfýlu lykt) og hafa ekki vaskað upp eitt einasta snitti síðustu 6 dagana sem þeir hafa búið hér, forcing me til að drekka morgunkaffið mitt af djúpum disk. Dettur ekki í hug að fara að vaska upp eftir þá. Eftir 12 tíma vinnudag Jones á föstudaginn mættu þeir svo, aðfaranótt laugardags, af djamminu lavandi mikil ballade og verandi óþolandi. En í næstu viku mun dæmið snúast við því. Þá verður minn tími kominn. Cara mia Signý Gunnarsdóttir hefur ákveðið að leggja land undir fót frá Mílanó og kynna sér alvöru hátísku hér á götum Skotlands. Joggíngbuxur, bert á milli og Argos gull er að koma sterkt inn þetta seasonið. Djöfull hlakka ég til :)
Þessu skylt, og þó, tilkynnist það hér með að lagt verður út í samba dulítið fyrr en áætlað var þar sem E fann íbúðina einu um daginn. Eftir töluverð fjárútlát í formi admin fee og deposit varð það úr að þann 12. maí fáum við íbúð á Cathcart Place afhenta. Afar spennandi. Þess á milli erum við svo að undirbúa þessa blessuðu ljósmyndasýningu sem fer upp 29.maí og er að valda mér dulítilli stress-skitu. En þetta reddast. Svo lengi sem ég þarf ekki að heyra dönsku og finna prumpufýlu er ég ánægð.
Valþór minn kær kíkti í heimsókn í gær. Við tókum það ógurlega rólega, keyptum okkur kaffi og með því og tylltum okkur á bekk í Princes Garden. Þar sem ég lét fara vel um mig í sólskininu, þakkaði í hljóði fyrir að búa í Edinborg og eiga góða vini, skeit dúfa á hausinn á mér. Sem betur fer var þetta ekki svifskita heldur lendi slumman á afmörkuðu svæði, dulítið norðan við hvirfilinn á mér. Þetta á víst að boða lukku. Sú lukka má gjarnan senda sig í formi ágætlega stórrar peningasummu, takk takk.
Á frídögum stel ég gjarnan myndavélinni hans E og tek myndir af ókunnugu fólki. Afraksturinn má sjá á litlu sideprojecti Jones - Cheer Up Fox
Og gleðilega páska allir. Vona að þið hafið það gott. Þar sem ég sat snemma í morgun og litaði á mér hárið, til að viðhalda þeirri útbreiddu blekkingu að ég sé náttúrulega ljóshærð, varð mér hugsað til liðinna páska. Mér fannst páskarnir alltaf voða skemmtilegir þegar ég var lítil. Eiginlega skemmtilegri en jólin. M&P földu alltaf eggin og svo varð maður að pína ofan í sig ristabrauð eða súrmjólk eða eitthvað áður en maður mátti byrja að gúffa kvikindið í sig. Sakna family+friends doldið verklega þessa dagana. En það er gaman að segja frá því að það borgaði sig loksins að vera stúrin á almannafæri og vera ekkert að reyna að vera myljandi hress ef maður er með heimþrá. Leyfa því bara að gossa út fyrir framan vini og samstarfsfélaga. Ruth, yfirmaður minn elskulegur á The Lot, kallaði mig inn á skrifstofuna um daginn. "Ík" hugsaði ég en þá vildi svo skemmtilega til að fundurinn var á persónulegu nótunum. Þá hafði hún tekið eftir því að ég var búin að vera eitthvað hálfdán undanfarið og skrifaði það, eins og rétt var, á þrá þá er kennd er við heim. Þannig að hún sagði mér að hún ætlaði bara að taka mig með sér heim til sín í staðinn. Ergo, á fimmtudaginn er ég að fara að vakna úber snemma og fara með Ruth til Norður-Írlands í þrjá daga. Þar mun ég meðal annars dandalast á bóndabænum sem þau eiga heima á og svo förum við á eitthvert massíft charity ball í Belfast á föstudagskvöldinu. Heppin?
Annars er það fleira i fréttum að ég er búin að vera nett pirripú á íbúðardeili mínum elskulegum undanfarnar vikur. Ekki nóg með að ég er orðin nokkuð viss um að hann noti tannburstann minn í leyfisleysi, þá lét hann mig vita með klukkutíma fyrirvara að "nokkrir" vinir hans ætluðu að koma frá Danmörku og fá að vera í eina, tvær nætur. Þeir eru fjórir og eru búnir að vera í 5 nætur. Og þeir hafa hátt og þeir tala dönsku. Og þegar ég þurfti nánast að fara í röð til að fara á míns eigins klósett einn morguninn var mér gróflega misboðið. En í byrjun sumars er jafnvel mögulegt að dálítil breyting verði á högum Jones þar sem ákveðið hefur verið í samráði við E að það verði jafnvel lagt út í samba, þ.e.a.s. skellt sér í sambúð. Það ætti nú að verða allt í lagi. Mjá.
Á þriðjudaginn síðastliðinn var degi Sánkti Patriks fagnað með rikk. Í Jonesbæ var um tvöfalt fagn að ræða þar sami dagur markaði þann áfanga að mér hefur tekist að láta ekki dömpa mér í 1 ½ ár. Fékk blóm og allt. Ég vil bara byrja á því að þakka mömmu og pabba fyrir og öllum þeim sem hafa stutt mig í...dujók. Rómansinn sveif yfir Edin þar sem ég hitti E og um það bil alla Íra í borginni á The Royal Oak þegar ég var búin að vinna. Þar gerðist ég helst til gáskafull í drukk og klessti næstum því á húsvegg þegar ég var að taka my signature hoppa-og-smella-saman-hælunum stökk á Chamber Street. Þaldénú. Fór svo heim og orti ástarljóð til kærastans míns. Sem betur fer drapst ég áður en ég gat skrifað það á vegginn hans á Facebook eins og ég hafði upphaflega ætlað mér. Það þarf kannski ekki að fjölyrða neitt um það að ég er mjög fegin að ég skuttlaði ekki áðurnefndum kveðskap á alnetið. Skemmtilegt.
Var að vinna í brúðkaupi í vinnunni um helgina. Það var lifandi sönnun þess að dópistar can live happily ever after. Þannig að ég get óhrædd haldið áfram að sprauta heróíni í augun á mér. En þetta var allt mjög tilfinningaþrungið. Brúðurinn tattúeraðri en góðu hófi gegnir og brúðguminn með um þið bil þær verstu tennur, or lack thereof, sem ég hef nokkurn tíman séð. En hann fór smá að gráta kallgreyið í ræðunni sinni til hennar og ég er ekki frá því að Jones hafi dulítið komist við milli þess sem ég þurrkaði glös og fyllti á kartöflusalatið á hlaðborðinu. Töff.
Í morgun var ég að labba út í búð og sparkaði í dúfu. Þetta þótti mér afar merkilegt þar sem ég veit ekki hversu oft ég hef næstum þvi sparkað í dúfu en aldrei virkilega náð að dúndra í þær því þær, jú, fljúga burt. En þetta var semsagt óvart samt og mér leið pínu illa útaf því. En hún jafnar sig vonandi greyið. Ljóta ljóta grey.
Annars er nú svosem ekki stórtíðindunum fyrir að fara hérna megin. Bara allt í góðu standi, vorið komið og Jones tekur á móti góðum gestum í Vesturportinu næstu helgi þegar Ms. Ármannsdóttir + betri helmingur mæta á svæðið. Hlakki hlakki til! :)
En það bar til um þessar mundir að ég vatt mér niður á Cockburn Street (borið fram “Coburn Street” og mjá, er uppspretta endalausra bröndunga) að kaupa mér tannkrem. Yfirleitt reyni ég að forðast þetta tiltekna svæði svona um háskaðræðistímann þar sem þar úir og grúir yfirleitt af yfirmáta hressu fólki í hvítum jökkum eða gulum bolum, með möppur, að sníkja dót fyrir góðgerðarsamtök. Á mínum (takmörkuðu) tekjum styrki ég þó Unicef, “dóttur mína” á Indlandi og Samtök þunglyndra skoskra karlmanna. Ég var gripin í hið síðastnefnda þegar ég var hálfsofandi ennþá en sé samt ekki eftir því. Þar sem ég tölti um með Stones í eyrunum stoppar mig einhver gosi á hvítum jakka með górillu framan á. Ég stoppa, af því að ég er kurteis.
Viðkomandi kynnir sig sem Alex og byrjar svo að segja mér í löööngu máli frá þessum John surulunndunn-something samtökum sem hann er að betla fyrir en þau sérhæfa sig í að bjarga dýrum í útrýmingarhættu. Sem mér þykir bæði göfugt og gott. En því miður er staðreyndin sú að ég, verand vond og eigingjörn, ætla að reyna að finna út hvernig ég get borgað LÍN til baka áður en sú ágæta stofnun fer að höggva af mér þumlana, áður en ég legg út í mikil fjárútgjöld við að bjarga górillubörnum í Afríku. Sorrí. Alex var ekki sáttur og breyttist allsnarlega í dóna mikinn og sagði að 7 pund á mánuði væri nú ekki mikið. Ég hefði pottþétt keypt jakkann sem ég væri í á töluvert meira en það. Fauk þá í Jones og bauð ég honum að “uppa í sinn” (e. Up Yours). Næst tek ég Stones ekki úr eyrunum og sparka þéttingsfast í sköflunginn á þessu fólki ef það reynir að stoppa mig.
Þessu skylt en þó ekki leiddist mér dulítið í vinnunni í gær og fór að blaða í The Scotsman. Fletti að sjálfsögðu beint í einkamálaauglýsingarnar af því að þær eru alveg heilsíða og blússandi skemmtilegar aukreitis. Ég varð að rífa síðuna úr og taka hana með mér heim. Það voru nokkur gullkorn í þessu eintaki allavega. Ég prenta upp úr The Scotsman:
"Reliable, caring, profess M, 60s, 5'8, teeth, hair & dog, enjoys art, theatre, travel, walking, seeks warm, bright lady with GSOH (sem þýðir víst “good sense of humour”. Ég hélt það væri einhver sjúkdómur eða eitthvað…) & sim ints. E'burgh. Call me now on 090 5675 6720"
og eins og maður sé ekki kolfallinn þegar hér er komið við sögu þá er ennþá meira í boði: "Genuine, fun, romantic M, 45, down-to-earth, seeks F, 30-55, heavy smkr & drinker, for lasting r/ship, size 16 & curvy. E'burgh only. Call me now on 090 5675 6720"
Kom blek. Ég var liggur við búin að smella upp tilkynningu hérna þar sem ég ætlaði að vitna mjög kurteislega í Nostradamus Nýrrar Danskrar: Hverf inn í sjálfan mig og kveð ykkur að sinni. En svo fékk ég símtal í gærkvöldi sem breytti lífi mínu. Eða svona fast að því. Þannig að hér kemur eitt stykki blögg ásamt loforði um að nú verði þau minnst 4 í mánuði, 1 í viku, 2 hálfsmánaðarlega. Vil ég þakka Greifanum fyrir gott spjall í gærkvöldi. Alltaf ánægjulegt með eindæmum.
Nema hvað. Síðan síðast hefur eitt og annað mismerkilegt drifið á daga druslunnar Jones. Ég gerist djörf og bregð undir mig stykkorðafætinum. Gjöriði svo vel.
- Stokkhólmur tekinn með trompi í þrjá daga í byrjun febrúar. E og Jones fóru ódýru en jafnframt góðu leiðina og deildu hostelherbergi með þremur ljótum, en mjóum, þýskum stelpum. Þær voru ekki að eyða neinum tíma í vitleysu og fóru á maðsíft fyllerí á föstudagskvöldinu og púlluðu allar enska gaura sem þær svo að sjálfsögðu komu með aftur inn á herbergið og náðu að klöngra þeim upp í efri kojurnar sínar. Kossar og káf og mjög náin samtöl fóru fram á tveimur þeim allra ljótustu tungumálum sem ég veit um – þýsku og London ensku. Mér var skapi næst að spretta fram úr neðri kojunni, klifra upp og æla framan í þau. Og ef einhver ætlaði að fara eitthvað að myndast við að machen sie lieben í kojunum þá hefði ég skrautskrifað með hnefunum í smettið á þeim. Sem betur fer kom ekki til þess.
- Nema hvað. Til að drýgja tekjurnar, sem eru ekki svimandi háar þessa dagana, þá mun yfirrituð taka sig til og ljá dvd kennslumyndbandi í íslensku krafta sína ásamt Benna nokkrum Hemm Hemm sem einnig er búsettur í Eddanum. 10 pund á tímann. Ég hef selt...annað fyrir minna en það.
- Ekki nóg með það heldur eru Jones og E önnum kafin við að undirbúa ljósmyndasýningu sem þau koma til með að smella upp 29. maí – 1. júlí 2009. Ef það er ekki tilefni til að vinda sér til Edinborgar og berja herlegheitin augum þá veit ég ekki hvað. Hah.
- Er að spá í að selja fullt af fötunum mínum á eBay. Eða bara hérna kannski. Því það er nefnilega kreppa. Og mig langar samt í ný föt. Hmmm. Tricky. Very tricky.
- Hef heyrt svo marga forsætisráðherra-lesbíu brandara undanfarið að ég hef bara ekki tölu á þeim. Ég hef svona rennilás á þeim í staðinn.
- Í tilefni af Happy Fucking Tuesday sem er sérlegur gleðidagur Jones og Jen, samstarfskonu minnar, áttum við heilan gleðidag í borginni um daginn. Happy Fucking Tuesday bar að þessu sinni upp á þriðjudegi og var deginum eytt við hina margvíslegustu iðju sem flestöll innihélt þó eitthvert glens í vökvaformi. Reimuðum dansskó við fót um kvöldið og á leiðinni heim festi ég skóinn minn í bráðskemmtilegu rimladimsi sem er ofan á ræsunum. Þetta var flókin staða enda var ég með stóran bing af chips&cheese í báðum höndum á þessum tímapunkti. Ég fékk mér þess vegna sæti á gangstéttarbrúninni, ennþá með löppina fasta og kláraði að borða. Svo kom löggan og ætlaði að fara að keyra mig heim og eitthvað vesen. Þeir hjálpuðu mér hins vegar bara að losa löppina svo það reddaðist allt saman. Jen lá hins vegar eftir óvíg af hlátri á meðan á þessu öllu stóð þannig að ég hugsa mig um tvisvar áður en ég lendi í háska aftur með henni á djamminu.
Vinnan mín er bæði skemmtileg og fjölbreytt. Milli þess sem ég bý til kaffi, þurrka ég stundum af borðum og fer með óhreina diska inn í eldhús. Sem betur fer er ég nógu skynsöm stúlka til að hafa svosem nóg fyrir stafni utan vinnutíma, þar sem ég myndi væntanlega annars skera af mér báða handleggina, hlaupa í burtu og fara að grenja. Það er þess vegna hressandi þegar það kemur á prent hvað maður er frábær. Vildi svo hrottalega skemmtilega til að ég var einmitt að vinna þegar þetta review var skrifað. Hér með er það skjalfest að ég er fokkíngs “sweet and attentive”. Ef einhver heldur öðru fram vil ég bjóða hinum sama upp á að hoppa upp í ratsinn á sér.
Í gærkvöldi þurfti ég til dæmis að gera rommflösku upptæka af fólki sem hafði smyglað henni inn i brúðkaup sem ég var að vinna í. Áðurnefnt fólk var milli sjötugs og áttræðs. Svona lagað finnst mér nú bara barnalegt enda hef ég persónulega ekki stundað einhvern svipaðan kjánaskap síðan á annan í jólum 2008.
En mjá. Sumsé komin aftur í Edinborgina, fyrir töluverðu síðan meira að segja, eftir velheppnað jóla- og áramótafrí. Fínt að vera komin aftur en ég stend mig að því að sakna fjölskyldu+vina allsvakalega núna. En þar sem það er allt í volli á Íslandi (eldsvoði á Kleppsvegi, hálka um allt land og Gummi í Sálinni kominn með kærustu) ætla ég að vera hér úti enn um sinn, allavega þangað til að hlutirnir fokkast jafn magnificently upp hérna líka. Er samt hætt að naga neglurnar, þannig að það er jákvætt, og ég hef bara grenjað einu sinni á almannafæri það sem af er 2009, og þykir mér það nú bara helvíti gott.
Á árinu sem leið teygði ég mig einu sinni í penna sem datt á gólfið. Þar með líkur upptalningum á íþróttaafrekum Jones fyrir árið 2008. Og þá er ekki fleira í þættinum í kvöld. Veriði sæl.
Dujók.
2008 var hið undarlegasta ár. Sumt var gott og annað slæmt eins og vera vill. Ég nenni nú ekkert sérstaklega að vera að telja megnið af þessu upp þar sem ég man ekki helminginn af því hvort sem er. En á heildina litið fær 2008 svona 7,5 í heildareinkunn. Október fær samt alveg falleinkunn. Mig minnir að ég hafi ekki átt svona leiðinlegan október síðan 1931 og verður allt kapp lagt á að október 2009 verði hinn konunglegi partýmánuður í Jones-landi. Ekki veit ég hvar ég verð í október á næsta ári. Nýja árið gengur í garð án þess að ég viti sérstaklega hvað það ber í skauti sér eða hvað maður gerir af sér í náinni framtíð. Ég skrifaði samt áramótaheit sem náðu yfir 4 blaðsíður og voru í nokkrum liðum og undirliðum. Svo er bara að halla sér aftur með poppkorn og bíða eftir að gleðin heltaki mann.
Jólafríið er búið að vera ljúft. Þar á ungur maður að nafni Nöggví Hnorrason stóran þátt sem og rúntar með bróður mínum elskulegum sem neitar að hlusta á græjurnar í bílnum öðruvísi en að hljóðstyrkurinn sé stilltur á sléttar tölur eða oddatölur sem eru ekki prímtölur. Held ég. Sjálf og persónulega hefi ég ekki orðið vör við sérstaklega mikið kreppz síðan ég kom til Íslands. Hef ekki étið jafn vel í 4 mánuði og er ekki að krókna úr kulda inni hjá mér í fyrsta skipti í jafnlangan tíma. Þar sem systursonur minn elskulegur sat ofan á mér og mataði mig með piparkökum með grænu og gulu hrauti (skrauti) fór ég að velta því fyrir mér hvort maður ætti kannski bara að koma heim. En ekki strax. Ekki þetta árið. Hlutirnir eiga væntanlega eftir að verða pínulítið verri áður en þeir verða betri. Sem svo aftur gerir það að verkum að maður verður ennþá þakklátari og ánægðari með góðu hlutina þegar þar að kemur.
Gleðilegt ár & takk fyrir det gamle. Sprengið vinsamlegast ekki úr ykkur augun í kvöld og ekki enda með jafnstóran marblett á hnénu eftir djammið í kvöld eins og þann sem ég fékk eftir Mörkina á annan í jólum. Boo-ya.
“She’ll carry on through it all, she’s a waterfall...”
